Acemi bir maceracı olarak bacağını kaybettikten sonra emekli oldu ve kırsaldaki memleketine döndü. Şifalı otlar toplamak, büyülü canavarları ve vahşi hayvanları yok etmek ve köylülerin çiftlik işlerine yardım etmek gibi şeyler yapan kahramanımıza maceracı mı yoksa tamirci mi demek gerektiğine karar vermek zor. Ve bunları yaparken yaşı hızla otuza yaklaştı. Bir gün dağlarda ot ararken terk edilmiş bir çocuk bulur. Çocuğu öylece bırakamayacağını düşünerek onu evine götürmüş ve yaşı kırka yaklaşana kadar büyütmüş.
Şimdi yetişkin olan kızı da, muhtemelen babasını izleyerek büyüdüğü için bir maceracı olmak istemişti. Babası ona küçüklüğünden beri kendini savunması için kılıç öğretmiş olsa da, bu konudaki yeteneği oldukça etkileyiciydi. Hayatının geri kalanında taşrada sıkışıp kalmamasının onun için daha iyi olacağını düşünen kahramanımız, onu Başkent’teki maceracı loncasına gönderdi.
Aradan geçen beş yılın ardından, kırklı yaşlarındaki kahramanımız hala kırsalda sözde maceracı olarak faaliyet gösteriyor, ancak artık seçkin bir S-Sınıfı maceracı olan kızı henüz bir kez bile eve dönmedi…
